• Αρχική
  • ΕΛΛΑΔΑ
  • "Στρατηγικό σχέδιο" για τον Απόδημο Ελληνισμό του Υπ. Εξωτερικών

"Στρατηγικό σχέδιο" για τον Απόδημο Ελληνισμό του Υπ. Εξωτερικών

Ι. Μότσης
 

Το Υπουργείο Εξωτερικών έθεσε σε διαβούλευση τους βασικούς άξονες του Στρατηγικού Σχεδίου για τον Απόδημο Ελληνισμό 2024-2027.

Πίσω απ’ τις ηχηρές λέξεις “Στρατηγικός σχεδιασμός”, "στρατηγικοί στόχοι” κρύβεται άκομψα η έλλειψη γνώσης του Ελληνισμού της Διασποράς και αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σε μια ελλαδοκεντρική αντίληψη και στην παράθεση δράσεων που λειτουργούσαν από την ίδρυση της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού ή λίγο μετά και καθ’ όλην την μνημονιακή περίοδο και αποσύρθηκαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να επαναλειτουργήσουν ως επίτευγμα της σημερινής κυβέρνησης.

Η ίδια η ΓΓΑΕ ως ο μόνος ανεξάρτητος κρατικός φορέας διαμόρφωσης και υλοποίησης των ελληνικών πολιτικών για τον Ελληνισμό της Διασποράς σήμερα υποβαθμισμένη αποτελεί την Γ.Γ. Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας του Υπουργείου Εξωτερικών, αποψιλωμένη από προσωπικό και αρμοδιότητες.

Η ΓΓΑΕ ενημέρωνε τον Απόδημο Ελληνισμό μέσω της ιστοσελίδας της ggae.gr κι είχε παράλληλα αναπτύξει από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και θέσει σε λειτουργία Πρόγραμμα Διαχείρισης Βάσεων Δεδομένων των ομογενειακών οργανώσεων, των Επιστημονικών και μορφωτικών ιδρυμάτων ελληνικού ενδιαφέροντος, των Εδρών Ελληνικών Σπουδών στο εξωτερικό και των Διακεκριμένων Απόδημων Ελλήνων και ομογενών. Όλα τα στοιχεία επικοινωνίας των ομογενειακών οργανώσεων της Βάσης Δεδομένων εμφανίζονταν στην ιστοσελίδα της ΓΓΑΕ.

Η προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη κατήργησε την ιστοσελίδα της ΓΓΑΕ και δεν γνωρίζω τι απέγιναν οι βάσεις δεδομένων. Διαβάζω όμως στο κείμενο που έθεσε σε διαβούλευση το Υπ.Εξ. πως ένας από τους στρατηγικούς στόχους είναι η χαρτογράφηση της ομογένειας με δράσεις τις οποίες υλοποιεί η ΓΓΑΕ από την ίδρυσή της και τις επαναφέρει τώρα ως στρατηγικούς στόχους.

Το πλέον τραγικό δεν είναι η αγνόηση ή αποσιώπηση του 35ετούς και πλέον έργου της ΓΓΑΕ για να το παρουσιάσει ως δικό της επίτευγμα η κυβέρνηση στην κατάκτηση του πρώτου της στόχου: “Υποστήριξη και ανάπτυξη δικτύων και δομών της Ομογένειας με έμφαση στους νέους τρόπους οργάνωσής της” και του δεύτερου στόχου “Υποστήριξη και ανάπτυξη δικτύων και δομών της Ομογένειας με έμφαση στους νέους τρόπους οργάνωσής της” . Μας έχει συνηθίσει άλλωστε σε τέτοιες ενέργειες. Το πιο τραγικό είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει αντιληφθεί την συν τω χρόνω μεταβαλλόμενη πολιτισμική σύνθεση του Ελληνισμού της Διασποράς.

Ο Ελληνισμός της Διασποράς δεν είναι μια ενιαία πολιτισμική οντότητα. Αποτελείται από ένα σύνολο επί μέρους  πολιτισμικών οντοτήτων ανά χώρα, οι οποίες προσδιορίζονται τόσο από τις διαφορετικές χωροχρονικές μήτρες, λόγω των διαφορετικών χρόνων και χώρων της πρώτης μετανάστευσης, όσο και από τις προσπολιτισμικές και επιπολιτιισμικές διαδικασίες και πολιτικές των χωρών υποδοχής, οι οποίες και έχουν κυριαρχήσει αν όχι πλήρως στην δεύτερη γενιά, σίγουρα στην τρίτη και τις μετέπειτα γενιές. 

Στον τέταρτο στρατηγικό στόχο “Διατήρηση και ενδυνάμωση δεσμών με τους εκκλησιαστικούς θεσμούς της Ορθοδοξίας ως βασικού συνεκτικού παράγοντα μητροπολιτικού κέντρου ομογένειας” το προς διαβούλευση κείμενο αναδεικνύει τον θεσμό της Ορθοδοξίας ωςβασικό συνεκτικό παράγοντα μητροπολιτικού κέντρου και ομογένειας”.

“H Εκκλησία και η ορθόδοξη θρησκεία έχουν περιορισμένη σχετικά σημασία ως προς τη διαμόρφωση των κοινωνικών και εθνικών ταυτοτήτων και την διατήρηση τους, καθώς αυτές διαμορφώνονται από πολλούς συντελεστές. Συντελεστές κυρίως κοσμικούς, παρά από δογματικής, θρησκευτικής φύσης παράγοντες το ειδικό βάρος των οποίων έχει υποχωρήσει με την εκκοσμίκευση της κοινωνίας

Σε αυτό το πλαίσιο, παρότι η Ορθοδοξία αποτελεί μια από τις πολιτιστικές συνιστώσες του σύγχρονου Ελληνισμού, η ορθόδοξη δογματική ιδιότητα δεν αποτελεί εθνική ιδιαιτερότητα του Ελληνισμού.
Αποτελεί δευτερεύον στοιχείο της ταυτότητας του μοιρασμένο από κοινού με τους άλλους ομόδοξους λαούς. Κατά συνέπεια, σε σχέση με τις παρουσιαζόμενες αντιφάσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως προς τη διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης, την εθνική αφύπνιση και την εθνική και πολιτική αποκατάσταση του Ελληνισμού, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ενσαρκώνει τις κοσμικές εθνικές αξίες του Ελληνισμού,. Αντί αυτού, εκπροσωπεί και διακονείται χριστιανικά ιδεώδη του Ελληνισμού. Ιδεώδη που εξυπηρετούν το έργο της εκ του αντικειμένου της παγκόσμιας αποστολής της. Ιδεώδη που, μη έχοντας εθνική χροιά και κοσμικούς εθνικούς στόχους, προάγουν την ενότητα του χριστιανικού κόσμου και καθιστούν τον Ελληνισμό που ασπάζεται την Ορθοδοξία, κοινωνό με τους άλλους ομόδοξους λαούς.

Η Εκκλησία και η ορθόδοξη θρησκεία έχουν περιορισμένη σχετικά σημασία ως προς τη διαμόρφωση των κοινωνικών και εθνικών ταυτοτήτων και την διατήρησή τους, καθώς αυτές διαμορφώνονται από πολλούς συντελεστές. Συντελεστές κυρίως κοσμικούς, παρά από δογματικής, θρησκευτικής φύσης παράγοντες, το ειδικό βάρος των οποίων έχει υποχωρήσει με την εκκοσμίκευση της κοινωνίας.
Παρά τη γενική παραδοχή ότι αν μια ομάδα έχει κοινή θρησκευτική, πολιτιστική και βιολογική προέλευση, οι δεσμοί ενισχύονται αμοιβαία, εν τούτοις η σημασία της θρησκείας και της Εκκλησίας, δεν φαίνεται να συνεχίζει να αποτελεί ιδιαίτερα ισχυρό ενωτικό δεσμό. Αν λάβουμε υπόψη τις περιπτώσεις εκείνες ύπαρξης συνέχειας πολιτισμικών δεσμών ανάμεσα σε ομάδες ενώ οι θρησκευτικοί δεσμοί έχουν εξαφανιστεί με επιγαμίες, με τους μικτούς γάμους με άλλης εθνικής καταγωγής άτομα.

Η υποδεέστερη θέση που κατέχει η Ορθοδοξία ως πολιτιστική συνιστώσα στην διαμόρφωση της ελληνικής ταυτότητας, και ο περιορισμός της σημασίας της ως προς τις εθνικές υποθέσεις του Ελληνισμού, παρ` ότι αποτελεί επικρατούσα θρησκεία, επιβεβαιώνεται από πλήθος σχετικές πηγές, από τη σχετική ιστορική έρευνα, τις αντιθέσεις των υποστηριχτών του Ελληνικού ∆ιαφωτισμού που επιδίωξαν την εθνική χειραφεσία του Ελληνισμού, όσο και από σύγχρονους ιστορικούς και διανοητές, ακόμα και από ανθρώπους του πολιτικού κόσμου, ανθρώπους συντασσόμενους με τις ιδέες του σύγχρονου φιλελευθερισμού.

Από διανοητές σαν τον γνωστό πολιτικό, Α. Ανδριανόπουλο (Ελληνισμός και Ορθοδοξία, Εκδ. Κάκτος 2001). Υπουργό επί σειρά ετών σε διάφορους τομείς (Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Ενέργειας, Τεχνολογίας και Εμπορίου, κ.ά.). Χαρακτηριστική εν προκειμένω είναι η σχετική παρατήρηση του τελευταίου πως ενώ η ηγεσία του ορθόδοξου Κλήρου αγωνίστηκε σκληρά στα χρόνια του οθωμανικού ζυγού για την οριοθέτηση των εξουσιών και των δικαιωμάτων του, αντιθέτως, «σπάνια νοιάστηκε για τα εθνικά δίκαια και τον αυτοπροσδιορισμό του ελληνικού γένους» (σ. 33).

Η παρατήρηση αυτή, στηριζόμενη σε πλήθος ιστορικών γεγονότων που παραθέτει ο ιδιος από τη σχετική ιστορική ελληνική και αγγλόφωνη έρευνα (σ. 35 -37, 42- 49, 50-59), αιτιολογεί και τη θέση ότι η Ορθοδοξία αποτελεί δευτερεύουσα συνιστώσα διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας. Πράγμα αναπόφευκτο από την ανεθνική φύση της αποστολής της, τις συγκρούσεις που προκάλεσε με τον εθνικό αρχαίο πολιτισμό και τις βλάβες που έχει επιφέρει στην εθνική συλλογική μνήμη σ’ ένα μέρος του Ελληνισμού που ακολούθησε και ακολουθεί την παράδοση των ιδεών του ∆ιαφωτισμού και των επιμέρους ιδεολογικών κινημάτων που εξέθρεψε και κυρίως του φιλελευθερισμού. Πολιτικό ρεύμα στο οποίο ως γνωστόν συντάσσεται μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου, και, μεταξύ άλλων, ο κ. Ανδριανόπουλος.
Ο ίδιος μάλιστα εκφράζει σε άλλο σημείο του προαναφερομένου έργου του τη θέση ότι «
Ο ελληνισμός... δεν νοείται να περιορίζεται στα ασφυκτικά όρια του χριστιανισμού. Ο ελληνισμός είναι κάτι πολύ παραπάνω και πέρα από αυτόν» (σ.28-29).” (Βασίλης Τσαπαλιάρης “Ελληνισμός και Ορθοδοξία- Σχέσεις και χάσματα συμπόρευσης”) .

Ο Ελληνισμός της Διασποράς δεν ορίζεται στο πλαίσιο του λαού, αλλά έξω από αυτόν ως πολλαπλές ταυτότητες οντοτήτων με «εθνικούς» μεταξύ τους δεσμούς. Πάνω σε αυτήν ακριβώς την παραδοχή πρέπει να δομηθεί όλο το πλέγμα σχέσεων και δεσμών με τον Ελληνισμό της Διασποράς, έχοντας πάντα υπ’ όψιν πως ο Απόδημος Ελληνισμός είναι ένα τμήμα του Ελληνισμού της Διασποράς και πως ο Ελλαδικός Ελληνισμός αποτελεί μια ιδιαίτερη πολιτισμική οντότητα. Αυτό διαφοροποιεί τους τρόπους και τα περιεχόμενα απεύθυνσης στις διαφοροποιημένες πολιτισμικές οντότητες του Ελληνισμού της Διασποράς.

Ελέγχθη ήδη πως ο Ελληνισμός δεν περιορίζεται στα ασφυκτικά όρια της Ορθοδοξίας και πως η σημασία της θρησκείας και της Εκκλησίας στη συντήρηση και αναπαραγωγή των δεσμών είναι περιορισμένη, λόγω και του ανεθνικού χαρακτήρα της Ορθοδοξίας. Η κοινή καταγωγή αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό του συνόλου του Ελληνισμού. Δεν ειναι όμως αυτή και μόνη η καταγωγή που κρατά τον Απόδημο Ελληνισμό ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού. Εδώ οι έννοιες “ταυτότητα” και “ελληνικότητα” αποκτούν μια ιδιαίτερη σημασία.
Η διατήρηση ή όχι και μέχρι ποιάς γενιάς της ταυτότητας του Απόδημου Ελληνισμού είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Η ίδια η έννοια “ταυτότητα”, ως σύμπτωση της υποκειμενικής και αντικειμενικής διάστασης του ατόμου, της ομάδας ή γενιάς έχει σημασία μόνον όταν αυτή εκλαμβάνεται στην διαχρονική της διάσταση. Μ’ αυτή την έννοια κάθε γενιά συγκροτεί την δική της ταυτότητα, η οποία αποτελεί σε τελική ανάλυση την δυναμική σύνθεση, των εμπειριών της, του πολιτισμού (παράδοση και πολιτιστικός περίγυρος) και των στόχων της.
Εδώ ανακύπτει ένα βασικό πρόβλημα. Από το σύνολο των γενικά αποδεκτών υπεριστορικών αμετάβλητων οντοτήτων, συστατικών στοιχείων του έθνους -έδαφος, γλώσσα, παράδοση - ποιό μπορεί να αποτελέσει ασφαλή βάση για την εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς τον βαθμό διατήρησης της ελληνικής ταυτότητας του Απόδημου Ελληνισμού; Μπορούμε να μιλάμε τελικά για ελληνική ταυτότητα ως συνδετικό, μη προσδιορίσιμο ούτε άλλωστε συγκρίσιμο μέγεθος μεταξύ των δύο τμημάτων του Ελληνισμού;
Η διαφορετικότητα του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων από χώρα σε χώρα κι από περίοδο σε περίοδο είναι βασικά υπεύθυνη για τους διαφοροποιημένους προσανατολισμούς, δομές και λειτουργίες των ελληνικών παροικιών στο εξωτερικό. Η διαφοροποιήσεις αυτές καθιστούν αφερέγγυα την “ελληνική ταυτότητα” του Απόδημου Ελληνισμού αλλά και του Ελληνισμού γενικά ως προσδιοριστικό σημείο αναφοράς και αντιδιαστολής της εθνικής αυτοσυνειδησίας.
Η υπεριστορικότητα των συστατικών στοιχείων του έθνους απαιτεί αντίστοιχα υπεριστορικά μεγέθη προσδιορισμού του Ελληνισμού ως ενιαίας οντότητας σε διαφορετικές χωροχρονικές μήτρες αναφοράς. Η ελληνική ταυτότητα στην διαχρονική της διάσταση, ως ιστορία και μύθος που δίνουν στον Ελληνισμό την αίσθηση της συνέχειας στον χρόνο και της ενότητας στον χώρο είναι αναγκαία όχι όμως και ικανή συνθήκη ανταπόκρισης- αναγωγής του Ελληνισμού στην υπεριστορικότητα των συστατικών του στοιχείων. Εδώ ο όρος “Ελληνικότητα” ως ένα είδος θεωρητικής ταυτότητας δίνει την δική του συνεισφορά.
Ως Ελληνικότητα ορίζεται η σχέση ένταξης-υποταγής σ’ ένα σύστημα στοιχείων μεταβιβαζόμενης ιδεολογικοποιημένης συλλογικής κληρονομιάς, η οποία συνθέτει την βάση της διαφοροποίησης και αυτοπροσδιορισμού του Ελληνισμού ως αυτοτελούς οντότητας και επιδιώκει, με την σταθερή αναπαραγωγή της, την συνεχή επιβεβαίωση της διαφοροποιητικής της λειτουργίας.

Καθώς ο πολιτισμός είναι ο ιστορικός άνθρωπος και η κοινωνικότητά του, αυτό σημαίνει πως η πολιτισμική ταυτότητα μιας κοινότητας υπάρχει στην καθημερινή δράση των μελών αυτής της κοινότητας. Ως εκ τούτου το θέμα της λειτουργικότητας, των ομογενειακών οργανώσεων μόνον κάτω από αυτήν την αντίληψη μπορεί να ειδωθεί.

Οι θεωρητικές επεξεργασίες και η πολιτική δράση οφείλουν πριν απ’ όλα να είναι ηθοποιητικές (ποιούσες ήθος). Αυτό είναι και η απαρχή μιας διαδικασίας συγκρότησης «νέας» εθνικής ταυτότητας. Στην διαδικασία συγκρότησης μιας νέας εθνικής ταυτότητας στην διαχρονική της διάσταση δεν υπεισέρχονται κινηματικές αλλά συμπεριφορικές, ηθοποιητικές και πολιτισμικές διαδικασίες. Δεν υπάρχουν διεκδικήσεις γιατί δεν υπάρχουν αποδέκτες και εκχωρητές, εκτός αν περιορίσουμε τον Ελληνισμό της Διασποράς στο ασφυκτικό πλαίσιο μερικών εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι διαβιούν στην αλλοδαπή, τον αποκαλούμενο Απόδημο Ελληνισμό. Μια τέτοια κοντόθωρη προσέγγιση μας εγκλωβίσει σε οδυνηρές παραδοξότητες για την αντιμετώπιση προβλημάτων στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό ομογενών της τρίτης και μετέπειτα γενεών. Μας εμποδίζει επιπλέον, λόγω διαφόρων ιδεοληψιών, να αναγνώσουμε ορθά τους ρόλους διαφόρων φορέων, οι οποίοι υπεισέρχονται  στην διαδικασία συγκρότησης της ταυτότητας σε χώρους χρονικά και χωρικά «απόμακρους», όπως η εκκλησία.
Τα παραπάνω αποτελούν επισημάνσεις που αναδεικνύουν και τις αναγκαιότητες στις οποίες πρέπει να στηριχτεί μια εθνική πολιτική για τον Ελληνισμό της Διασποράς.

 

Στοιχείο 1. Αναβάθμιση της Γ.Γ. Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας σε Γενική Γραμματεία Ελληνισμού της Διασποράς, με ενισχυμένες αρμοδιότητες και ικανό διοικητικό και επιστημονικό στελεχικό δυναμικό

Στοιχείο 2. Αναθεώρηση του νόμου 5044/28.7.2023 και 4648/16.12.2019 και ψήφιση νόμου

Ο νόμος 4648/16.12.2019 με τίτλο «Διευκόλυνση άσκησης εκλογικού δικαιώματος εκλογέων που βρίσκονται εκτός ελληνικής επικράτειας» στηρίχτηκε στην τυπική απλώς πολιτική σχέση των Αποδήμων Ελλήνων, παρ’ ότι το μεγαλύτερο τμήμα του Απόδημου Ελληνισμού αποτελεί  ενεργό τμήμα του λαού άλλων επικρατειών, προσβάλλοντας ευθέως την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, της πρωτογενούς δηλ.εξουσίας, η οποία πρέπει να ασκείται εντός ή επί μίας καθορισμένης χώρας, της επικράτειας, και ενός συνόλου ανθρώπων που διαβιούν εντός αυτής. Το χειρότερο δε, προσβάλλει το “αυτοδύναμο” της οργάνωσης της εξουσίας η οποία διέπει τη συμβίωση του συνόλου των ανθρώπων που διαβιούν εντός ορισμένης χώρας. Εισάγει δηλ. μια ιδιόμορφη ετεροδυναμία στον πυρήνα της έννοιας του κράτους και της κρατικής εξουσίας ως υπέρτατης ικανότητας επιβολής ορισμένης θέλησης επί άλλων θελήσεων, κατά τρόπο ακαταγώνιστο.  Η συντριπτική πλειοψηφία των Αποδήμων Ελλήνων έχει τυπική και μόνον πολιτική σχέση με το Ελληνικό κράτος και δεν υφίσταται την επιβολή της κρατικής εξουσίας του ελληνικού κράτους. Με απλά λόγια: Ένα τμήμα του εκλογικού σώματος δεν θα υποστεί τις συνέπειες των επιλογών του.

Η ψήφος των Αποδήμων μπορεί και πρέπει να ξεφύγει από την κομματική εργαλειοποίηση και να αποτελέσει έναν βασικό θεσμό συνεργασίας του Απόδημου Ελληνισμού με τον Ελλαδικό Ελληνισμό, αρκεί το σχετικό νομοθέτημα να στηρίζεται στην παραδοχή πως η Ελλάδα οφείλει να έχει γέφυρες επικοινωνίας και συνεννόησης με τον Ελληνισμό της Διασποράς χωρίς αυτή η παραδοχή να τραυματίζει την λαϊκή κυριαρχία, διατηρώντας δηλ. στον μέγιστο δυνατό βαθμό το «αυτοδύναμο» της οργάνωσης της κρατικής εξουσίας στην ελληνική επικράτεια και εκλαμβάνοντας το σύνολο των Αποδήμων Ελλήνων των εχόντων κατά τον νόμον δικαίωμα ψήφου ως ενιαία οντότητα παραχωρώντας σε αυτήν ειδική εκλογική περιφέρεια με συγκεκριμένο αριθμό βουλευτών εκ του συνόλου των βουλευτών επικρατείας σε ενιαίο μη κομματικό ψηφοδέλτιο.

 

Στοιχείο 3. Ενεργοποίηση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) βάσει των σχετικών διατάξεων του ν. 4781/2021. Φοβάμαι πως το 1ο Παγκόσμιο Forum Ελλήνων της ∆ιασποράς του πρώτου στρατηγικού στόχου έρχεται να αντικαταστήσει την επναλειτουργία του ΣΑΕ αναβιώνοντας μέσω του Forum όλες τις παθογένειες στην λειτουργία του ΣΑΕ στο παρελθόν, οι οποίες και το αχρήστευσαν. Αυτές οι παθογένειες φαντάζουν ελκυστικές στην επικοινωνιακκή και μόνον πολιτική της κυβέρνησης.

 

Pin It

Εκτύπωση Email

Comments powered by CComment

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Είμαστε ένα παγκόσμιο δίκτυο Ελλήνων του Εξωτερικού. Οι στόχοι του δικτύου μας είναι:

Η ενίσχυση των δεσμών των Ελλήνων του εξωτερικού τόσο μεταξύ τους όσο και με την Ελλάδα

Η διατήρηση της πολιτιστικής μας παράδοσης και η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στο κόσμο.

Υποβολή προτάσεων για θέματα που αφορούν τον ελληνισμό του εξωτερικού

Η έγκυρη ενημέρωση των Ελλήνων του εξωτερικού για θέματα που αφορούν την πατρίδα και τον κόσμο

Η δημιουργία δικτύων δημοκρατικού διαλόγου

Η ανάπτυξη ελεύθερης/κριτικής σκέψης και έκφρασης για τα μικρά και μεγάλα θέματα του ελληνισμού

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

 

 

 

ΓΙΝΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ

Γίνε εθελοντής-συνεργάτης

Είμαστε ένα ανεξάρτητο μη-κερδοσκοπικό μέσον ενημέρωσης. H Ελληνική Διασπορά δημοσιεύει ένα φάσμα κοινωνικών, πολιτιστικών, οικονομικών και πολιτικών θεμάτων μέσα από έναν προοδευτικό φακό, που εστιάζει σε θέματα που απασχολούν τα κοινωνικά κινήματα, την εργασία, και τον ακτιβισμό της κοινωνίας των πολιτών.

Ξεκινήσαμε τον Απρίλη του 2020 ως μια μικρή ομάδα οραματιστών, αποτελούμενη από δημοσιογράφους, αρθρογράφους, καλλιτέχνες, ακτιβιστές και τεχνικούς που προέρχονται από τον απόδημο ελληνισμό.

Σας προσκαλούμε να γίνετε μέρος της προσπάθειας μας, και της μελλοντικής εξέλιξής μας, συμβάλλοντας...

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ